Afscheid van Angola

Aart van der Heide. Mijn reis is ten einde. Had een ticket voor maandag en vlieg met de KLM rechtstreeks terug naar Amsterdam. Ik ben nu precies 3 weken in Angola geweest. Heb veel gereisd en ook veel oude bekenden gesproken. Het land is enorm veranderd. Iedereen probeert op zijn/haar manier het hoofd boven water te houden. Iedereen rent volgens mijn indrukken.

Vooruitgang versus stilstand!
Het is interessant te zien en mee te maken hoe een land dat ooit door Portugal werd gekoloniseerd daarna onafhankelijk is geworden onder een uiterst linkse en volgens mij strak geregeerde MPLA tot een echt neoliberaal land is geworden. Ik ben in koopparadijzen geweest die ik nog nooit in Nederland heb gezien. Je gaat er per auto heen met de airco aan en met galmende muziek. Je komt een shopping mall binnen die ik alleen uit Dubai en Khartoem ken. Dit koopparadijs staat vol met allerlei producten die bijna allemaal geïmporteerd zijn. Vooral uit Portugal en Brazilië. De dure en chique parfums komen bijna allemaal uit Frankrijk. Iedereen betaalt met creditcards.

Niemand praat over de armen. Mensen die niks hebben behalve dan hun kinderen. Proletariaat werden ze vroeger genoemd. Ze leven in de grote “bairros” of buurten. Ik kan daar niet heen vanwege veiligheidsreden. Lijkt dus geheel op Brazilië en op de bezoeken die ik aan Haïti bracht voor Mensen in Nood. In Luanda ging ik vroeger met irma Reina van Caritas Luanda wel eens die wijken in. Het leven is daar keihard.

Mijn verblijf
Waarom ga ik eerder terug dan gepland? Eenvoudigweg omdat er voor mij weinig te doen is. In Waku Kungu hebben we geprobeerd een nieuw programma te schrijven. Eigenlijk had niemand tijd en was bezig met overleven. Toch zie je dat er wel een goede basisorganisatie bestaat in dit land. Luanda is een grote metropool geworden en sommigen schatten zijn inwonersaantal op 8 miljoen mensen. Deze stad is georganiseerd. Om deze stad te besturen en ervoor te zorgen dat zaken als elektriciteit en drinkwater regelmatig geleverd worden toont aan dat er diep is over nagedacht. De wegen hier zijn overvol en je ziet de nieuwste en mooiste modellen auto’s op de vele goede wegen. Ook zie je hoe velen zich te voet verplaatsen of met de volkstaxi’s de blauw geschilderde Toyota Hyace. Zelf zit ik in een nieuwbouwwijk in het comfortabele huis van een oud-collega. Heb te eten, een eigen kamer enz. Af en toe maak ik een rondje te voet en kom zo iedere dag bij een aantal groentekraampjes en winkels die vanuit afgedankte containers verkopen. Heel aardige mensen die dan uitgebreid over hun leven vertellen. Mijn hospedeiro of gastheer vertelt iedere keer dat wij in Nederland geen tralies voor de ramen hebben. Bij ons rijden de treinen op tijd. Zijn broer die voor een grote bank werkt zegt mij dat onze logistiek echt klasse is. Ik weet alleen maar dat alle treinen op tijd rijden en dat er geen gaten in de wegen zitten. Ook dat de haven van Rotterdam een groot logistiek knooppunt van heel west Europa is. Dat de KLM nog winst maakt en hun personeel zelden hoeft te staken. Dit in tegenstelling tot Air France.
Eigenlijk had ik hier niks meer te doen en dus ook niet te zoeken. Ik werd overal heel vriendelijk en met respect ontvangen maar begrijp ook dat onze kleinschalige benadering hier weinig belangstelling heeft. Alles moet groot en veel geld kosten. Er zijn vele megaprojecten waar de moderne technologie alleen maar belangstelling geniet. Een oud-minister zei mij eens: We bouwen een nieuw land. Dat gebeurt inderdaad waar niemand zich nog bekommert om de vele armen. Gelukkig bestaan er nog heel sterke familiebanden en de vele volle kerken.

ADRA Angola
Eergisteren ben ik op bezoek geweest bij de eerste ngo van Angola die ADRA Angola heet. Het was zeker 20 jaar geleden dat ik op dat kantoor ben geweest. Niets veranderd. Tijdens de burgeroorlog kregen ze veel geld uit Nederland en wel van SOH, ICCO en NOVIB. Ik werd heel netjes ontvangen door de huidige directeur. Hij vertelde mij wat ze nu doen. Veel oud-medewerkers hebben nu goede posities in de burgermaatschappij of bij de overheid. Ik heb eind vorige eeuw en begin deze eeuw veel missies voor deze Nederlandse en ook buitenlandse clubs gedaan. De directeur vertelde me dat ze werken in verschillende sectoren zoals landbouw, gezondheid, onderwijs, mensenrechten en natuurlijk ook gender. Ze doen nog veel innovatieve programma’s en veel donoren doen een beroep op hen. Ook werken ze nog in dezelfde provincies als langgeleden. Luanda, Malanje, Huambo, Benguela en Huíla. Werk genoeg en we willen ons richten op kwaliteitsverbetering. Een wijze beslissing vond ik. Weer kwam mijn vraag naar voren: Wie gaat de geschiedenis van de organisatie schrijven? Daaraan was al gewerkt maar helaas weer stopgezet. Ik had al eerder met een oud-logistiek medewerker van het Wereld Voedsel Programma in Malanje hierover gesproken. Deze organisaties hebben erg veel Angolanen de kans gegeven zich te vormen. Deze oud-medewerker van het WFP zei mij duidelijk dat het een “escola” was. Dit werd ook bij ADRA herhaald. Ik kwam weer tot de overtuiging hoe belangrijk het is voor de eigen Bühne deze geschiedenis op te schrijven. Ik heb hen mijn fotomateriaal toegezegd.

Afscheid
Luanda telt naar schatting 8 miljoen inwoners en het gehele land ongeveer 25 miljoen. Dat betekent dat ongeveer 1/3 van de bevolking in de hoofdstad leeft. Het platteland telt meer dan 50% van de totale bevolking. Deze mensen leven voornamelijk van de eigen productie dus landbouw. Weinig organisaties houden zich bezig met het welzijn van deze mensen. We hebben geprobeerd iets op te zetten maar geen financiering beschikbaar. Het team waar ik meewerkte heeft ook geen motivatie meer. Zij moeten ook overleven en zoeken dus op alle manieren een inkomen. Helaas kan ik ze dat niet geven. Ik ga daarom maar weer naar huis. Het is niet mijn land. Ik ben slechts gast. Helaas is dit mooie land ook nog niet klaar om grote stromen toeristen te ontvangen. Onlangs las ik een artikel van een Angolaan dat toerisme de groene olie van Angola is.

VPO aanpak hier nodig
Ik probeerde de oude SOH-ideologie “voedsel- en voedingszekerheid” ooit door ons eigen ministerie van OS VPO genoemd, via moeders die beschouwd worden als de poortwachters van het gezin en dus ook van de samenleving, weer te introduceren. De resultaten van onze evaluatie van vorig jaar gaven daarvan getuigenis en dus ook duidelijkheid. De tijd is helaas daarvoor nog niet rijp. Handel lijkt belangrijker dan welzijn. Dan maar wachten.
De armoede in de plattelandsgezinnen kan met een gerichte benadering verlicht worden gebruikmakend van een aantal huishoudkundige maatregelen en een klein kredietprogramma voor voornamelijk vrouwen maar ook geïnteresseerde mannen. Ik heb een aantal voorbeelden zoals de vroegere huishoudelijke voorlichting ten plattelande in Nederland heeft gedaan en verder wat OMAES en CANEF in Mali hebben gedaan. In Angola hebben we de ervaring van CARITAS Malanje waarbij een dergelijk programma bij vluchtelingenvrouwen werd uitgevoerd en tot geweldige successen leidde.
Wel volg ik de verkiezingen in Mali. Het is duidelijk dat IBK gaat winnen. Er zijn 24 kandidaten. Veel overleg. Een facebookgebruiker schreef: zijn wagenpark is geweldig, de soldaten die jihadisten moeten verjagen verplaatsen zich op ezels. Bij zijn eerste verkiezing beloofde hij vrede, veiligheid en voorspoed. Iedereen weet wat ervan terecht is gekomen.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.

  • Nu op Africa Web TV