Boubacar Traoré laat weer van zich horen

Michel Vink. Op zijn nieuwe album Dounia Tabolo volgt de legendarische Malinese bluesmuzikant Boubacar Traoré de interculturele stromingen over de oceaan en terug. Hij creëert diep ontroerende muziek die het melancholieke beste van twee werelden samenbrengt.

Boubacar Traoré is een van een uitstervend ras, de laatste beroemde bluesman die actief was toen Mali in de jaren zestig onafhankelijk werd van Frankrijk. Zijn stem is altijd warm geweest en de jaren hebben zijn kracht en helderheid niet weggenomen. In plaats daarvan heeft de tijd deuren geopend voor muzikale samenwerking. Typisch klanken van Creoolse, cajun- en zydecomuziek winden zich rond de traditionele klanken van zijn eigen cultuur. Traoré interpreteert zijn unieke muzikale gezichtspunt en het resultaat is ernaar, elk element is in balans.

De artiesten die werken met Traoré zijn een aantal indrukwekkende musici op zich. De harmonica van Vincent Bucher verandert nummers als Kanou (Kanga Keniogon Fe) en Dis Lui Que Je l’Aime Comme Mon Pays in meeslepende, ontroerende meesterwerken van oude traditionals. Leyla McCalla, cellist bekend door haar vaak door Haïti beïnvloede solowerk, verleent haar kalmerende snaren en aangrijpende stem aan het weemoedige liefdeslied Je Chanterai Pour Toi. Alassane Samaké is, zoals altijd, onmisbaar op de kalebas en voegt zachte percussie toe om het volledige ensemble perfect aan te vullen. Dit is een all-star groep, met de expertise en muzikale kameraadschap die hen de perfecte groep maakt om de eerbiedwaardige Traoré te steunen.

De nummers stellen niet teleur, vertellen verhaal na verhaal over leven en liefde. De muzikanten hebben de kans gekregen om de muziek van Traoré cultureel en muzikaal naar een eclectisch hoogtepunt te brengen. Daarbij is de muziek die naar voren komt zowel vertrouwd als innovatief; met Dounia Tabolo heeft Boubacar Traoré zijn muziek opnieuw volledig opnieuw ingericht.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.

  • Nu op Africa Web TV