De EU-deal van Koenders met Mali

Aart van der Heide. Groot nieuws van ons ministerie van Buitenlandse Zaken. Minister Koenders had een verdrag met Mali getekend met de naam ‘migratie deal’. In opdracht van de hoge vertegenwoordiger buitenland van de EU Federica Mogherini mocht hij deze overeenkomst tekenen.

‘Ik ben de Malinese autoriteiten dankbaar voor hun bereidheid om deze afspraken met de EU te maken. Sinds ons overleg in april hebben beide partijen de afspraken vertaald in maatregelen. Alle reden om deze samenwerking nu verder te intensiveren’, aldus Koenders. De Directeur Afrika van het ministerie van buitenlandse zaken in Den Haag meldt op haar website de positieve reacties op dit akkoord maar niet hoe in Mali hierop gereageerd werd. Minister Diop van buitenlandse zaken van Mali wordt in een reactie in Mali “verraad” verweten. Zo kwam ik op een Malinese websitede volgende reactie tegen: ” Le Mali a effectivement signé un accord avec l’Union Europeenne pour l’explusion de nos compatriotes en Europe qualifiés d’être en situation irregulière. En contrepartie, le Mali empoche la somme de 91.5 millions d’euro, conformément à l’esprit du Sommet de la Valette tenu du 11 au 12 Novembre 2015 à Malte. Le Ministre Diop veut tromper qui?”

Dit akkoord werd in Bamako door vele twitteraars veroordeeld. Helaas werd hierover niets in Nederlandse kranten en media vermeld. Koenders heeft hiermee zijn populariteit in Mali zeker niet vergroot. Iedereen daar weet dat de EU veel geld over heeft om uitgeprocedeerde Afrikanen terug te nemen. Bram Vermeulen heeft hierover een goede TV serie gemaakt waarin je o.a. ziet hoe dit probleem in Nigeria wordt aangepakt. Het regime ontvangt veel Europees geld en neemt zonder enig probleem uitgeprocedeerde landgenoten op zonder enige opvang of begeleiding. In Bamako wordt ook minister Diop van Mali die het akkoord ondertekend heeft sterk veroordeeld want iedereen weet dat die 91 miljoen Euro echt niet gebruikt zullen worden om jongeren aan het werk te helpen. Zelf heb ik veel EU financieringen in Afrika mogen evalueren en kan voorzichtig concluderen dat weinig geld echt gebruikt wordt om armoede uit te bannen. Veel geld is voor auto’s – 4-wheel drives – en salarissen van overheid personeel daar en deskundigen uit Europa naast natuurlijk de kosten van kantoren en al het materiaal om de bureaucratie te dienen.

Iedereen in Mali die jong is en een goede opleiding heeft streeft een internationale carrière na om geld te verdienen dat naar huis gestuurd kan worden waarmee zeker een huis gebouwd kan worden. Frankrijk kent al jaren een grote gemeenschap van Malinezen uit de eerste Région Kayes, vooral de Sarakolés of Marcas die in Frankrijk de laagste baantjes bezetten en daarmee grote bedragen naar huis sturen. Je bent in Mali geslaagd als je in het buitenland hebt gewerkt en daar goed hebt verdiend. Minister Diop die zelf uit Nioro du Sahel komt weet dit heel goed. Het tekenen van een dergelijk akkoord wordt hem uiterst kwalijk genomen in Mali. Voorstanders hier zullen dan zeggen dat het geld ook besteed zal worden om werkgelegenheid te scheppen. Banen kun je alleen maar scheppen als er ook een economie aanwezig is dit kan dragen. In Mali is dit niet het geval. Het land verkeerd in een oorlogssituatie. Het noorden van het land waar o.a. MINUSMA als een soort waakhond is gevestigd heeft een oorlogseconomie. Hier heerst de Malinese regering niet. Het midden van het land wordt geteisterd door allerlei gewapende bewegingen die een normale economische ontwikkeling onmogelijk maken. Het zuiden waar de centrale regering heerst heeft een bloeiende economie die vooral is gebaseerd op landbouwproductie en niet te vergeten die mijnactiviteiten waar vooral goed gedolven wordt.

Goede vakopleidingen bestaan helaas niet in Mali behalve dan het opleidingscentrum in Bamako Jean Michel waar technici zoals monteurs, bouwvakkers en timmerlieden een vak leren. Het platteland waar het voedsel geproduceerd wordt loopt leeg. Iedereen komt naar Bamako dat in 1985 ongeveer 300.000 bewoners telde en nu al meer dan 3 miljoen. De Malinese bevolking is sinds de onafhankelijkheid verdrievoudig. De voedselproductie ook maar de grenzen zijn in zicht. Succes in Mali betekent een goed vak leren en proberen naar het buitenland te gaan om daar te werken en veel geld te verdienen.

Universitair geschoolden in Mali proberen allen een goede baan bij de UN te krijgen of naar Frankrijk, USA of Canada te vertrekken om daar te werken. De armen uit de dorpen dromen van Europa om daar hun geluk te proberen. Dorpen “cotiseren” of leggen samen geld in om hun jongeren naar Europa te sturen zodat ze daar geld kunnen verdienen en dit terug naar huis te sturen. Zij weten heel goed dat de 91 miljoen die Koenders meeneemt totaal niets zal uitmaken. Daarom wordt de deal die Koenders met Diop heeft gesloten echt niet gewaardeerd. Zeker niet door de armen en de kansarmen.

De migratiedeal betreft een bedrag van 91,5 miljoen Euro. Wat mij persoonlijk interesseert is hoe dit geld besteed zal worden. Monitoring is daarbij het sleutelwoord. Waarschijnlijk zal het geld gaan naar een aantal UN organisaties zoals het IOM en de UNDP. Ook zullen een aantal nationale structuren zoals ministeries grote sommen ontvangen. Daarnaast zullen zeker een aantal grote Europese NGO’s aanzienlijke bedragen krijgen om hun programma’s uit te voeren. Deze NGO’s zullen vooral Frans en Duits zijn. Onafhankelijke studies die enige impact zullen meten worden zeker niet uitgevoerd. Succes is dus niet verzekerd. Koenders zal zich op de borst slaan. Diop en ook Koenders zullen zich na hun ministerschap een goede internationale baan vinden. Dat willen veel jonge talentvolle Malinezen ook.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV