Een bom onder het platteland van Mali

Yvonne Gerner. De beelden van de gestrande Afrikaanse vluchtelingen die vastzitten in Libië doen ons huiveren. Er wordt haast gemaakt met plannen om naar een oplossing te zoeken. Aan de Afrikaanse regeringen wordt opgedrongen om de vluchtelingen terug te nemen. Koehandel, want ze krijgen er ook weer iets voor terug. Geld! Geld, dat vooral in de hoofdstad zal blijven.

De Afrikaanse regeringen zullen beleefd en met een glimlach deze ruil accepteren. Maar wat gaat er in werkelijkheid gebeuren?
In Mali zullen de jongeren verslagen en met gebogen hoofd van schaamte terugkeren op het vliegveld. Het zijn vooral vluchtelingen van het stervende platteland. Hun families weten nog van niets, die wachten op het geld dat hun zonen en soms dochters zullen gaan opsturen vanuit Europa.
Gezinnen op het platteland, die leven op de rand van de hongersnood sturen, vaak na langdurig overleg één van hun kinderen op de gevaarlijke weg naar Europa. Het zijn vaak de moedigste, intelligentste die ze sturen want die maken de meeste kans. Hele dorpen hebben ál hun hoop gevestigd op deze ‘redders’ uit de nood. Dorpen waar nauwelijks eten meer is omdat lokaal de oogsten al drie jaar mislukken door extreme droogte.
Dorpen die al bezet zijn door terroristische groeperingen of er voor vrezen. Dorpen waar de jongeren geronseld worden door die bewegingen. Vluchten is hun enige kans om
hieraan te ontsnappen.
In de hoofdstad van Mali worden in allerijl maatregelen getroffen om de terugkerende jongeren op te vangen. Het plan is dat ze een week worden opgevangen in een haastig opgezet kamp. Daarna zullen ze door een ‘garde civiel’, vaak brandweermannen of politie teruggebracht worden naar hun dorpen. De moeders zullen ze misschien nog omarmen maar de algemene reactie zal zijn dat het mislukkelingen zijn, dat ze niets waard zijn. Ze hebben hun gezinnen en het dorp verraden zal er gezegd worden. En de wanhoop wordt groter. “Misschien is je broer wel beter”, zullen ze zeggen en ze zullen de volgende op weg sturen die er alles aan zal doen om niet hetzelfde lot beschoren te zijn.
De terroristen wrijven in hun handen. Zij hebben wel een oplossing voor die mislukkelingen en zullen er weer sterke mannen van maken. Verbeten, woedende mannen met een gestorven hart.
En weer gaat het om oplossingen die bedacht worden door de beleidsmakers. De terroristische bewegingen lachen in hun vuistje. De gebraden hanen vallen hun vanzelf in de armen.
Snelle oplossingen waarmee Europa zijn kiezers tevreden stelt. Terugsturen die migranten. Wat ze vermoedelijk niet weten is dat deze korte termijn oplossingen werken als een lap op een rode stier en als een boemerang zullen terugkeren. Dit soort oplossingen zijn als een oorlog zonder wapens op diplomatiek niveau. Een oorlog die voorafgaat aan de echte oorlog.
Vanuit Mali zeggen wij: er zijn andere wegen. Aandacht, tijd en respect! Waarom niet in de grote steden kampen oprichten waar de vluchtelingen een jaar worden opgevangen. Waar ze een uitgelezen programma ontvangen. Europa heeft voldoende expertise in huis. Ze moeten gedetraumatiseerd worden. Dat gaat hier snel want ze zijn gewend aan harde omstandigheden. Goede westerse vakkrachten kunnen de jongeren trainen, een perspectief bieden waarmee ze in hun onderhoud kunnen voorzien. Waarom niet gebruik maken van deze dappere kerels die hun leven waagden voor hun families. Zet naast elke Europese vakkracht een werkeloze Malinese onderwijzer van het platteland als stagiair.
Coach de Europese vakkrachten door Afrikakenners. Zorg dat deze dappere jongeren aan de goede kant blijven en bied ze perspectief. Zorg dat ze zich niet letterlijk doodschamen.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV