José

Meta Bindinga. Het groen van de compound waar wij wonen, naast de limonadefabriek, wordt onderhouden door een zestal tuinmannen die in dienst zijn van een loonbedrijf. Ze knippen hagen, maaien gras en vegen onze straat schoon. Hoewel ze formeel niet bij ons bedrijf horen, voelt het toch een beetje als een familie. We zien elkaar immers elke dag.

José is de uitbundigste en minst begaafde van het stel. Als er iets te beleven valt is hij er als de kippen bij. Toen onze dochter hier een week logeerde, hebben we een hele serie foto’s geschoten van José en onze jongste telg op verschillende plekken in de tuin. Met deze foto’s pronkt José graag. Wat zijn vrouw ervan vindt, weet ik niet.

Ik probeer hier een moestuin te onderhouden met groenten en kruiden die in Bouaflé moeilijk of helemaal niet te krijgen zijn. Het is nog een hele klus, dat moestuinieren. Het omwoelen van de grond is een zwaar maar noodzakelijk werkje, en de gewassen moeten de ene periode worden beschermd tegen de hitte van de zon, en de andere periode tegen de kracht van neersabelende slagregens. Dit doen we met afgevallen palmbladeren op een raster van takken boven het groentebed. Het geploeter houdt ons van de straat maar een doorslaand succes is het ook weer niet. De grond is vruchtbaar, maar de karrevrachten aan zaden die ik uit Nederland meeneem zijn vaak niet opgewassen tegen de kracht van de Ivoriaanse natuur.

Omdat José helpt met moestuinieren, krijgt hij van ons net iets vaker een extraatje dan de anderen. Toen hij vlak voor het Oud en Nieuw feest een setje kleding kreeg en geld om feest te vieren, stond hij eerst letterlijk voor mijn neus te springen als een volleerde Masai om vervolgens in één streep juichend weg te sprinten. Ik heb hem daarna dagen niet meer gezien.

Sinds wij hem een paar keer malaria medicijnen uit onze voorraad hebben gegeven en hem met zijn zieke hoofd naar huis hebben gebracht, komt hij steun bij ons zoeken waar we hem die niet kunnen geven. Hij is meerdere malen betrapt op dutten onder werktijd en toen hij voor de zoveelste keer lag te snurken op een of andere veranda, kreeg hij een schriftelijke waarschuwing van zijn baas waarmee hij zich vertwijfeld bij mij vervoegde. Ik adviseerde José direct zijn baas op te zoeken, excuses te maken en hem te verzekeren dat het niet meer zou gebeuren, maar ik betwijfel of dit was wat hij wilde horen.

Ik geloof dat José zijn baas heeft overtuigd van zijn oprechte spijt, want hij loopt hier nog altijd vrolijk rond. Althans, wanneer hij niet in de schaduw op mijn zonnebedje bij het zwembad een bos ligt om te zagen.

José doet hier even alsof, speciaal voor dit stukje.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV