Kind zijn

Meta Bindinga. Hoewel Ivoorkust stukje bij beetje uit het zwarte gat kruipt dat de burgeroorlog heeft geslagen, de economie aantrekt, en de middenklasse gestaag uitdijt, is het leven voor de lokale variant op Henk en Ingrid nog altijd zwaar.

Iedereen werkt, sappelt en scharrelt bij om vooruit te komen en alles is ingewikkeld. Voor het koken van een eenvoudig pannetje plakali of rijst moet er eerst hout worden gesprokkeld of houtskool gekocht, een vuurtje worden gestookt en water worden gehaald. Pas dan kan het koken beginnen.

Na school en in de schoolvakantie wordt er bijverdiend op de markt. Verkoopstertjes.

In zo’n omgeving wordt van kinderen al snel zelfstandigheid verwacht. Ze leren jong om niemand voor de voeten te lopen, en als het even kan een steentje bij te dragen aan het huishouden of het gezinsinkomen.

Gelukkig is er leerplicht en de klassen zitten dan ook overvol. Eén leraar op een klas van vijfenzestig leerlingen is geen uitzondering, sterker nog, je mag in je handen knijpen als het tot dit aantal beperkt blijft. De materialen waarmee op veel scholen wordt gewerkt zijn op zijn minst niet meer van deze tijd, veelal niet passend bij de leeftijd en altijd zeer beperkt voorhanden. Er is een bord, krijt en er zijn een paar boeken.

Met dank aan Roger Ahossi Kouamé voor het nemen van deze ‘klassenfoto’ met maar liefst 80 leerlingen begin dit schooljaar.

Als je in de les niet goed kan meekomen omdat je bij voorbeeld geen rekenwonder bent en evengoed met duizendtallen moet rekenen op je zevende, en je genoegen moet nemen met een plekje achterin het overvolle lokaal, dan ligt afleiding op de loer. De focus van de leraar ligt vooral op het handhaven van rust en orde en hij of zij heeft nauwelijks middelen, fysieke ruimte of scholing gehad om les te geven op een wijze die aan alle kinderen recht doet. Het is ouderwets afzien voor zowel leraar als leerling.

Veel kinderen die ik zie zijn in de basis op hun hoede. Volwassenen dulden maar weinig gekkigheid van kinderen, er is simpelweg geen energie of tijd voor. Een reprimande van vader, moeder of leraar is sneller geregeld dan op schoot getrokken worden voor een verhaaltje of een knuffel.

Elke woensdag haal ik Delphine, het leendochtertje van onze hulp Amandine, op van school. Na het middageten en aansluitende siësta, werken we aan haar lees- schrijf- en rekenvaardigheid. Ik heb daarvoor geschikt lesmateriaal uit Frankrijk besteld. Je zou denken dat Delphine treurt omdat zij een vrije middag moet inleveren voor bijlessen, maar het tegendeel is waar. Het zelfvertrouwen groeit dankzij toenemend begrip van de stof, persoonlijke aandacht en een aai over haar bol. Zodra haar concentratie definitief implodeert pakken we haar studiespullen in en zakken we af naar het zwembad voor een half uurtje geïmproviseerde zwemles. Tijdens het zwemmen vraagt ze of ze me ‘maman’ mag noemen. Natuurlijk mag dat, want de titel maman is hier niet zo exclusief als in Nederland.

Steeds als we haar hebben ontdaan van drijfmateriaal en ik haar met haar billen op de rand van het zwembad zet om naar huis te gaan (muggentijd!), laat ze zich voorover in het water vallen en klemt zich aan mij vast. Dit herhaalt ze meestal twee tot drie keer. Knuffelen met het water als excuus.

Ik gun alle kinderen aandacht en spontane knuffels en ik gun alle volwassenen de tijd en rust om ze die te kunnen geven.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV