Klamboe

Geef arme mensen cash. Geen muskietennetten, trainingen of koeien, maar gewoon geld. Handje contantje.*

Meta Bindinga. L.’s malaria steekt net zo regelmatig de kop op als een maandelijkse bloeding. We krijgen er wat van. Hij is nog maar net genezen van de vorige malaria aanval als ik hem weer betrap op onhebbelijkheid, sniffen en een subtiele maar voor mij niet te miskennen verandering van zijn stem.

Geen enkele twijfel mogelijk en een test bij de dokter bevestigt wat ik al wist.
Het huis is inmiddels hermetisch afgesloten voor insecten; de gaten in het plafond zijn gekit en alle kozijnen zijn voorzien van horren, maar toch heeft die ene besmette mug L. weten te vinden. De arts wijt het deze keer aan het ontbreken van een goede klamboe boven ons bed. We hebben er wel een, maar die is net te klein –net als onze onderlakens- en ik word er helemaal fobisch van dus we gebruiken hem niet of nauwelijks. ‘s Nachts ben ik om de haverklap wakker, ondanks de airco die de hele nacht aan blijft staan, badend in het zweet en vast gerold in het bovenlaken. Vaak heeft het onderlaken op een of twee hoeken losgelaten en als de klamboe ook nog eens onder een voet of hoofd is beland, onze zomerdonsdeken als een toef slagroom triomfantelijk bovenop mijn heup ligt en L. ook nog op míjn 90 cm van het bed ligt te snurken, plof ik. Er komt een fatsoenlijke klamboe in huize V.!
Ik weet precies hoe ik het hebben wil. In Zanzibar hebben we gezien hoe het ook kan. Niet alleen romantisch maar ook zeer effectief. In feite is het een gordijnwerk dat zowel bed als nachtkastjes omvat. Ik heb 4 latten of bamboestokken nodig voor een raster, een hele zooi vitrage en een kleermaker om het in elkaar te zetten, want Amandine denkt dat Marianne dit niet kan.
Voordat we in de auto stappen weet Amandine me te vertellen dat we eerst even langs de vrouw moeten van een schoonmaker op de limonadefabriek. Het is een bescheiden man die ons een beetje doet denken aan L.’s tweelingbroer en onderling noemen we hem daarom vaak Jan. Hij brengt L. regelmatig koffie, doet zijn werk serieus en is altijd vriendelijk. Vorig jaar heeft hij bijna zijn jongste kind verloren aan malaria, maar gelukkig is zijn gezin in tact gebleven.
Jan heeft een klamboe in de aanbieding, wel zo gemakkelijk en als het niet groot genoeg is, kunnen we de zijne verbinden aan de onze, de te krappe. We zullen zien.
Zittend op een bankje voor zijn huis bekijken we het aanbod en ik weet meteen: nee, dit wil ik echt niet hebben. Dít kopen druist in tegen alles wat ik fatsoenlijk acht. Zijn vrouw heeft voor mij drie klamboes in twee verschillende maten en probeert me te overtuigen dat als we de boel aan elkaar naaien er heus een werkbaar exemplaar van te maken valt. Ik durf het niet te zeggen, maar dat is het probleem niet.

Het probleem is dat de klamboes nog in hun oorspronkelijke verpakking zitten en ik lees dat het een gift is geweest van Unicef. Om de kinderen in Ivoorkust te beschermen tegen malaria.

* Uit Het is tijd voor een radicaal andere kijk op ontwikkelingshulp van Maite Vermeulen, Correspondent Conflict & Ontwikkeling voor De Correspondent.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.

  • Nu op Africa Web TV