Plucheplakkende zonen

Mart Hovens. Ik zie het Afrikaanse nieuws. Het zijn moeilijke tijden voor de beroemde Afrikaanse zonen. President Uhuru Kenyatta, zoon van Jomo, de eerste president van Kenia, heeft alle moeite om legitiem aan de macht te blijven. Zijn belager Raila Odinga, zoon van Oginga, een toenmalige handlanger van Jomo, ontwijkt verkiezingen.

President Ali Bongo, zoon van ex-dictator Omar van Gabon, wordt beschuldigd van verkiezingsfraude. Teodorin Obiang, vicepresident en zoon van Teodoro, de huidige dictator van Equatoriaal Guinee, moet in Parijs de gevangenis in wegens fraude en witwassen. Zijn 11 sportauto’s zijn geconfisqueerd. In Togo zijn er dagelijks protesten tegen de verlenging van het mandaat van Fauré Gnassingbé, zoon van ex-dictator Eyadéma.

Maar Felix Tshisekedi, zoon van de onlangs overleden oppositieleider Etienne, maakt een tour door de provincies van Congo en wordt – ondanks de uit elkaar geslagen manifestaties – enthousiast ontvangen. Dit alles maakt de Congolese president Joseph Kabila, zoon van de vermoorde president Laurent, wat zenuwachtig. Zeker nu Nikki Haley, dochter van naar de VS geëmigreerde Indiërs, hier onlangs gezegd heeft dat alle steun van de VS ingetrokken wordt als de verkiezingen niet in 2018 plaatsvinden. Kabila zelf heeft ze tot 2019 uitgesteld. Zijn mandaat liep eind 2016 al af.

Kabila is niet de enige plucheplakker in deze regio. In Oeganda wil Museveni de maximale leeftijd van presidentskandidaten (nu 75 jaar) oprekken zodat hij zich opnieuw verkiesbaar kan stellen. In Rwanda heeft Kagame een referendum laten houden waarin niemand tegen een derde mandaat durfde te stemmen. Hij kan nu in principe tot 2034 aanblijven. In Burundi heeft Nkurunziza de grondwet onlangs gewijzigd en kan hij ook tot 2034 aanblijven.

De plucheplakkende zonen willen geen afstand doen van hun comfortabele zetel omdat ze enerzijds bang zijn hun inkomsten te verliezen en anderzijds om aangeklaagd te worden wegens wetteloze zelfverrijking. In tegenspraak daarmee lijkt de recente brief van de Congolese overheid waarin verordonneerd werd dat de komende 4 maanden geen oplichterij door ambtenaren mocht voorkomen.

Bij de controles onderweg van de projectauto was iedereen inderdaad opvallend aardig, zei Monique. Er schiet me nu ook te binnen dat de SNEL-technici wel in de paal geklommen zijn om de fasen om te wisselen (waardoor we weer stroom hebben, lees: af en toe stroom hebben) maar dat ze hun geld nooit gevraagd hebben. Zou die brief echt dit effect hebben? Maar wat gebeurt er dan over 4 maanden? En waarom 4 maanden en geen 3 of 5 of voor altijd? En geldt het ook voor de ministers zelf of alleen voor de lagere regionen?

De verkiezingscommissie CENI heeft vorige week de verkiezingskalender, waar zo lang op gewacht is, bekendgemaakt. Alle verkiezingen: presidentieel, parlementair en provinciaal, zijn op 23 december 2018. Net binnen de deadline van Nikki Haley voor steun van de VS dus. De oppositie vindt het te laat en de regering te snel. Intussen komen de 4 fraudevrije maanden ineens in een ander daglicht te staan. Dan heeft de heersende elite daarna nog ruim 10 maanden om hun belangen veilig te stellen. Dat zou toch moeten lukken.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV