Presidentsverkiezingen in Angola

Aart van der Heide. Ik kom aan op de morgen na de verkiezingen. De wegen in de hoofdstad Luanda hangen vol met MPLA vlaggen. Gedurende de dag komen de eerste voorlopige uitslagen binnen. De kandidaat van de MPLA ligt aan kop. In de kiesraad de CNE zitten vertegenwoordigers van alle partijen.

De toezichthouders bestaan uit diverse waarnemers. Ze staan onder leiding van de voormalige president van Kaap Verdie, Pedro Pires, internationaal zeer gerespecteerd. Een lang interview volgt met een voormalig minister van buitenlandse zaken van Portugal die ook zijn lof uit. De SADC vertegenwoordigers vertellen op de nationale TV openlijk dat deze verkiezingen eerlijk verlopen zijn en als voorbeeld voor veel Afrikaanse landen kunnen dienen. Verder zie ik geen enkele Europeaan op de TV. Ik merk al snel dat ze hier een ontzettende hekel aan de Europese witneuzen hebben die altijd maar kritiek hebben. Ze weten altijd alles beter. Ze denken overal een oplossing voor te hebben. En toch blijven de Angolezen altijd netjes en vriendelijk tegenover de Europeanen.

In de loop van de vrijdag komen de twijfels los over de eerlijkheid van de verkiezingen. Ook wordt mijn mening gevraagd. Ik zeg eerlijk dat ik er niks over kan zeggen want ook al zou er manipulatie plaats hebben gevonden dan is dat op een heel intelligentie en oncontroleerbare wijze gebeurd. Wel was te verwachten dat de MPLA kandidaat, generaal João Lourenço, zou winnen.

Ook wordt me duidelijk dat Angola één van de weinige landen in Afrika is dat stabiel is. Waar politieke tegenstanders elkaar niet de tent uit vechten zoals in veel andere landen. De opkomst is heel hoog geweest. Als ik door de straten van Luanda loop en met arme sloebers praat dan hoor ik ook dat ze zijn gaan stemmen. Ik ga overmorgen het platteland op. Hoop daar ook met de bewoners te praten. Toen ik vorig jaar in Waku Kungu deze dorpen bezocht lieten de bewoners hun persoonsbewijzen zien. Zonder persoonsbewijs kon je niet stemmen. Mochten de stemmen zijn gemanipuleerd dan is dit op een uiterst slimme manier gebeurd. De MPLA kandidaat won met 64,24% van de stemmen. Je kunt je afvragen hoe het mogelijk is dat binnen 24 uur een voorlopige uitslag zo nauwkeurig weergegeven kan worden. In de loop van de dag begint de oppositie al te klagen over fraude. Helaas kan dat moeilijk worden aangetoond. Deze verkiezingen zijn uiterst nauwkeurig voorbereid. De MPLA, ooit de eenheidspartij, bezit een uiterst efficiënt partijbureau dat werkt als een goed geoliede machine.

Zaterdagmorgen rijd ik met Joao naar Caxito dat op 100 km van Luanda ligt. Luanda de hoofdstad is zo groot als de provincie Utrecht en heeft volgens schattingen al meer dan 6 miljoen inwoners. We praten onderweg over het politieke systeem. De politieke elite komt ook ter sprake. We zien grote appartementencomplexen waar deze elite woont. De prijs van zo’n appartement kost minimaal 3 miljoen dollar. Je kunt dat alleen betalen als je het geld op illegale wijze hebt verkregen. Deze mensen leven hier in grote luxe. Zondagmorgen komt gedetailleerde kritiek op de voorlopige uitslag echt op gang. Volgens UNITA heeft de MPLA echt gewonnen maar ligt het percentage echter veel lager. Niet op 64% maar op 44%. In Luanda de hoofdstad zou UNITA zelfs gewonnen hebben. Alle sleutelposities van de kiesraad zijn volgens hen in handen van de MPLA.

Het is zeker dat de MPLA zijn machtspositie nooit zal afstaan. Het was een ieder voor de verkiezingen ook al duidelijk dat de MPLA zou gaan winnen. De vrienden waar ik nu logeer zijn ook allen van die partij maar ook hoor ik heel veel kritiek. Na een lange burgeroorlog wil iedereen rust en vrede. Het volk lijkt geïmmuniseerd tegen oorlog. Iedere familie heeft wel iemand verloren tijdens deze oorlog. Men wil geen oorlog meer. De mensen willen een huis, eten, water, onderwijs, werk en gezondheidszorg. Men weet ook dat alleen een stabiel regime dat kan geven. De hoop is dat de nieuwe president daaraan gaat werken. Zijn vrouw, ooit minister van planning, heeft een heel goede naam. Zij schijnt oog te hebben voor de noden van het volk. Ook hier blijkt weer dat democratie afhankelijk is van wie aan de macht is. Joao noemt Michelle Obama als voorbeeld. Ik begin steeds duidelijker te begrijpen dat verkiezingen een
uitvinding van het westen is. Op de lokale radio hoor ik een interview met de huidige president. Zijn stem klink broos. Ondanks alle kritiek op zijn beleid heeft hij dit land 38 jaar geleid. Ik zie ook de grote vooruitgang. Ik kan vrij en kritisch spreken met mijn vele vrienden en oud-collega’s.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV