Topconferentie van de Francofonie in Madagascar

Marcia Rooker. Het heeft wat voeten in aarde gehad maar op 26 november was het dan toch zover. Madagascar als gastheer van de zestiende topconferentie van de Francofonie. Er is een heel nieuw dorp voor gebouwd, en een hele nieuwe weg aangelegd om het vliegveld met het dorp te verbinden.

In 2009 zou de top ook al in Madagascar zijn maar dat ging niet door omdat in dat jaar de democratische gekozen president op ondemocratische wijze was afgezet. Het toen gebouwde dorp heeft inmiddels een nieuwe bestemming gekregen, vandaar dat nieuwe dorp. Verder zijn alle daklozen in de hoofdstad opgepakt en ondergebracht in opvangcentra aan de rand van de stad. Zo’n duizend families, meest moeders met kinderen. Ze keerden overdag terug naar het centrum van de stad, waar het beter bedelen is. Nu de top voorbij is mogen ze gewoon weer in het centrum slapen, bijvoorbeeld in één van de twee tunnels waar overdag het verkeer zich doorheen perst met alle luchtverontreiniging die daarbij hoort.

Voor de deelnemers aan de conferentie waren natuurlijk kosten nog moeite gespaard. Die deelnemers kwamen uit de 57 lidstaten van de Internationale Organisatie van de Francofonie (OIF) en uit de 20 landen met waarnemersstatus. Het waren drie Afrikaanse staatshoofden Léopold Sédar Senghor van Senegal, Hamani Diori van Niger en Habib Bourguiba van Tunisie die samen met Norodom Shihanouk van Cambodja eind jaren zestig die het initiatief namen tot de oprichting van de OIF. Belangrijkste doelstelling: het bevorderen van de Franse taal en cultuur. Daarnaast zijn er nog drie andere doelstellingen gedefinieerd: het bevorderen van vrede, democratie en mensenrechten; het ondersteunen van onderwijs en onderzoek; en tenslotte samenwerking met het oog op duurzame ontwikkeling en solidariteit.

En wat heeft deze conferentie bijgedragen aan de verwezenlijking van deze doelstellingen. Met het Frans ging het even verkeerd op de eerste dag. De geachte afgevaardigde van Vietnam nam het woord. In dit land wonen bijna 100 000 Franstaligen op een bevolking van ruim 93 miljoen. De geachte afgevaardigde hoort niet bij deze 100 000. Hij deed het woord in het Vietnamees. Geen nood, de Franse vertaling werd op een groot scherm geprojecteerd. Maar niemand had er rekening mee gehouden dat Fidel Castro aan de vooravond van de top zou overlijden. Natuurlijk moest de Vietnamese vertegenwoordiger een hommage brengen aan el comandante. Per slot hebben Cuba en Vietnam zich beiden met succes verweerd tegen de almacht van de Verenigde Staten. De aanwezigen vingen tussen het Vietnamees de naam van Fidel Castro op, maar een Franse vertaling bleef achterwege. Op het scherm de vertaling van een van tevoren ingeleverde tekst. Geen ruimte voor spontane opwellingen.

De tweede doelstelling dan. Mensenrechten. Ook daar ging het niet van een leien dakje. In diverse francofone landen is er sprake van een politieke crisis. Er werd wel een mooie resolutie aangenomen: Résolution sur les situations de crise, de sortie de crise et de consolidation de la paix dans l’espace francophone; dus over de crises en hoe die te beëindigen en over de vrede in de francofone wereld. Maar liefst dertien staten worden in de resolutie met name genoemd. Sommigen krijgen een pluimpje (Burkina Fasso), met anderen is met solidair (Haïti), de situatie in Cyprus wordt betreurd (Cyprus is buitengewoon lid van de OIF). De beide Congo’s moeten vooral de mensenrechten respecteren. Beide landen hadden het raadzaam geacht verstek te laten gaan. Voorts brak Canada nog een lans voor de LBHT-gemeenschap, geen populair onderwerp in Afrika, dus dat kreeg weinig bijval.

Wat betreft mensenrechtenschendingen in het verleden: François Hollande vereerde Madagascar en de Topconferentie met zijn aanwezigheid en hij nam de gelegenheid te baat te erkennen dat tijdens de Malagasy opstand tegen het koloniale regime, in 1947, er misdaden waren gepleegd door de Fransen. Let wel: erkenning, geen excuses. Het zal Nederlanders bekend in de oren klinken.

Beter ging het met de doelstelling van de internationale samenwerking. Canada zegde 112 miljoen dollar toe voor projecten in Afrika en Haïti. Projecten voor klimaatbeheersing, de empowerment van vrouwen, werkgelegenheid en ter bestrijding van terrorisme en radicalisering. En ook Frankijk komt met grote sommen geld over de brug, al dan niet in Europese Unie verband.

In het belangrijkste document, de Verklaring van Antananarivo, was veel ruimte ingeruimd voor de strijd tegen het terrorisme en het voorkomen van radicalisering. Actuele onderwerpen, maar ver verwijderd van het oorspronkelijke doel van de OIF, een doel dat volgens de nieuwe Secretaris-Generaal, de Canadese Michaëlle Jean, nieuw leven ingeblazen moet worden. Zij wil dat de OIF zich niet tot een slap aftreksel van de Verenigde Naties ontwikkelt maar zich concentreert op samenwerking op cultureel en technisch gebied en op het ontwikkelen van de economie. Daar valt veel voor te zeggen.

Al met al is het een prestatie van Madagascar, in de top tien van armste landen, dat alles goed is verlopen. De veiligheid van de gedelegeerden was natuurlijk een kopzorg, maar zo er plannen waren om de top te verstoren met terroristische aanslagen dan zijn die niet gelukkig niet verwezenlijkt.

Madagascar bezoeken? Meer informatie op www.lambahoany.org.

Bookmark the permalink.

Comments are closed

  • Nu op Africa Web TV